Studentenleven

Mijn klein zusje appte mij laatst om 6.00 uur (!!!) vanuit Thailand. Okaaaay 6.00 uur is ook alweer niet zo heeeel vroeg. Ik vind het vroeg, omdat ik die dag een beetje kon uitslapen. Mijn wekker zou om 7.00 uur gaan. Dus zij appte mij om 6.00 uur. Eerst was het een geluid dat ik mijn droom voorkwam. Totdat ik me besefte dat het geluid best lang doorging. Ik besloot maar om wakker te worden. Ik was toch nieuwsgierig wie mij op dit tijdstip zo vaak appt. Jahoor het was mijn zusje die niet zo niet goed had geleerd voor haar tentamen. Na wat aanmoedigende woordjes te hebben toegesproken ben ik weer gaan slapen.

Later dacht ik: “Heey, ik heb dat ook vaak als ik niet goed heb geleerd. Dan raak ik ook in paniek en wil ik stoppen met studeren.” Ik bedenk voor mezelf wat ik anders zou kunnen doen om redelijk moneys te gaan verdienen. 

Als ik er zo over nadenk lijkt het wel alsof je de vijf fases van rouwverwerking doorloopt als je slecht tot niet hebt geleerd. Ik kan me dat goed herinneren, omdat ik er vorig jaar nog een tentamen over heb gemaakt. 

Als eerst heb je ontkenning. Daarbij denk je: “Dit meen je niet. Ik ga het wel halen. Je ontkent de negatieve situatie zoals het is.” Ja dat denk ik wel. Oow het is wel een piece of cake. Dan volgt er een fase van boosheid. Dit is het moment dat ik mijn stress ga afreageren op anderen of mezelf. Meestal zijn dat de mensen die dichtbij me staan. Gelukkig weten ze dat ik van ze houd. Mijn moeder heeft ook weleens tegen mijn vriend heeft: “Oow je moet haar gewoon even met rust laten. Het gaat wel weer over.” Het is niet helemaal juist mijn gedrag. Maar wat kan il zeggen. Het hoort bij het proces. Het proces verder volgend. Na boosheid komt er onderhandelen. Hier komen bij mij een hoop gedachtes voorbij: “Ik ga van nu tot zolang mogelijk leren. Hmm zal ik een baan zoeken waar je geen studie voor nodig hebt, maar wel groot geld verdient? Hoeveel zouden vuilnismannen verdienen? Kon ik maar geld verdienen met slapen. Ik ga stoppen met studeren. Lang leve de herkansingen.” Soms bespreek ik zelfs klasgenoten over wat andere opties zijn. Daar kunnen we altijd erg om lachen. Maar na lachen komt huilen. De depressieve gevoel van het denken dat je het niet haalt neemt nu plaats in van het lachen om de situatie. Deze komt eigenlijk niet zo voor. Ik denk alleen als enige: “Hmmm shit heey. Ik ga het niet halen.” Als laatst en denk ik ook de beste fase: acceptatie. De situatie is zoals het is. Ik heb niet goed geleerd. Dat is mijn eigen schuld. Ik ben degene die de touwtjes in handen heeft.

Deze fases doorloop ik natuurlijk in een rap tempo, want ik begin pas met ongeveer 2 dagen vantevoren met leren. Soms denk ik zelfs nog dat het het niet waard is om nog te gaan leren. Op het laasts zeg ik tegen mezelf dat het toch enigszins zou helpen.

Later op de dag appte mijn zusje dat haar examen makkelijker was dan ze had verwacht. Dus het kan ook nog meevallen. 

Als laatst wil ik iedereen een fijne dag wensen.
Much lobi,

Zeena

Yeah about me. Ik ben een 90's kid. Woon samen met mijn slimme lieve handige, stoere kickboksende it vriend. Ik ben een geboren en getogen horinees. Verder ik hou van koken, ben een meisje meisje met jongens trekjes. Mijn familie is huge. Met huge bedoel ik 12 ooms en tantes, zij hebben allemaal weer kindertjes, ben trotse tante van 4 nichtjes en neefjes. Wat nog meer... Ik ben voor goed doen voor een ander. Karma is hetgeen waar ik in geloof. Dat is ook wel te linken aan mijn geloof: het Hindoeïsme. Verder hou ik van een hoop en ben zo lomp als het maar kan. Wil je meer lezen? Hou dan de blog in de gaten!!!!

Geef een reactie