”Het voelt net alsof je hart breekt.”

Vandaag begon de dag als ieder andere. Ik werd wakker, poetste mijn tanden en deed mijn kleren voor de dag aan. Ook heb ik Randy uit bed moeten sleuren, omdat het natuurlijk best vroeg was. Niet zo vroeg als de andere dagen, maar nog steeds redelijk vroeg. Ik heb wat fruit en flesjes water ingepakt voor onderweg. Het is mooi weer vandaag.

Voordat we de deur uitgingen waren er nog een paar kleine wijzigingen, maar die deden er niet zo heel erg aan toe. Nu konden we echt de deur uit en mijn moeder oppikken bij het station, zoals we hadden afgesproken. Op het station moesten we nog even wachten, dus hebben we tijd gedood door heel romantisch beide op onze telefoon te zitten.

Zo mijn moeder was er. We konden door naar onze eindbestemming. Onderweg hadden we kleine praatjes, zoals wat er in het nieuws voorkwam en of we een broodje wilden eten. Want mijn moeder denkt overal aan. Ze had ook pakjes drinken mee. We hebben gelachen en alvast vooruit naar de dag gekeken.

Eenmaal op eindbestemming kwamen we de anderen tegen. Eerst Sanjay en Chantal met de kids. Toen Reshma met haar vriendinnen. Na iedereen te hebben begroet, konden we naar binnen.  Omdat we zo ver stonden geparkeerd moesten we best een stukje lopen. Onderweg kwamen we nog een wc tegen. Natuurlijk waren er een aantal mensen, en ja waaronder ikzelf, die een bezoekje aan de wc moesten plegen. Reshma was al een heel stuk vooruit gelopen met haar vriendinnen. Volgens mij was ze erg zenuwachtig en dacht er niet aan om te wachten. Ik geef haar geen ongelijk. Het is begrijpelijk. Iedereen was denk ik wel een beetje zenuwachtig of er niet met zijn gedachten bij.

Nadat zij was ingecheckt konden we door naar de vertrekhal, vertrekhal 3. Boven aangekomen was er de vraag of zij haar twee koffers al kwijt kon. Ik heb het eerst aan haar vriendinnen gevraagd, maar die wisten het niet. Volgens mijn vader en broer (Sanjay) kon het wel al. Nou uiteindelijk toch even nagevraagd. Het schijnt per vluchtmaatschappij te verschillen. Er was vandaag maar één vlucht van China Airlines, dus het was nog niet mogelijk. Kwart over elf was het mogelijk om bagage in te leveren. Daarom besloten we nog ergens wat te gaan drinken.

Boven de vertrekhal was en een koffietentje. Een mooi plekje om te wachten tot het tijd was. Iedereen, behalve Reshma, nam de trap. Ondertussen stonden Reshma, Randy en ik op de lift te wachten. De lift was er bijna en toen dacht Reshma eraan of zij haar koffers wilde inlaten sealen. Ik raadde het haar wel aan. Toch voor de zekerheid en daarnaast heeft ze een rechtstreekse vlucht. Tijdens overleg was de lift gearriveerd en misten we die. Des ondanks Randy z’n subtiele duw, waar ik overigens erg chagrijnig op reageerde. Het was vroeg en ik was snel geïrriteerd. Toen konden we nog een keer op het knopje drukken en op de lift wachten. Maar de lift besloot toen dat hij er geen zin in had en openden zijn deuren niet meer. Met als gevolg nog meer irritaties bij mij en Randy. Ik besloot om maar alvast met de trap naar boven te gaan. Dit om te voorkomen dat ik boos zou worden.
Vanaf boven schreeuwde ik wat aanwijzingen, maar daar werd geïrriteerd op gereageerd. Dus besloot om mijn mond te houden. Nadat de lift één keer heen en weer was geweest deed hij het weer! Hooray! Reshma en een heel gezin konden eindelijk de lift in, Randy nam heel verstandig de trap. En toen. Ging die lift eerst naar beneden en daarna pas naar boven. Maar ze was er en we konden gaan zitten.

Daar zaten we dan met z’n allen aan de grote tafel en haar vriendinnen achter ons aan twee tafeltjes. Er was niet genoeg ruimte om iedereen aan één tafel te krijgen. Toen iedereen gesetteld was, konden we onze koffies bestellen, waar sommigen heel erg naar verlangden. Vijay had in de tussentijd gebeld om te vragen waar we te vinden waren. Nou dat was bij het Color cafe. Iedereen ging in de rij staan om hun koffie en/of eten te bestellen. Ook kwam iedereen redelijk snel weer terug. Een deel had zijn bestelling, een ander deel besloot om naar de AH te gaan (students) en de rest kwam terug met niks. De vorige avond had namelijk iemand van het Color cafe per ongelijk chocolade bonen in de koffieapparaten gedaan in plaat van koffiebonen. Ik kon wel huilen, want ik was behoorlijk chagrijnig. Uiteindelijk besloten Randy en ik om ook maar naar de AH te gaan om onze nodige dosis koffie te halen. Wij namen de kids van Sanjay mee. Deels om de meneren met geweren te zien en deels voor de gezelligheid.

Na onze koffie te hebben gehaald kon ik weer normaal en gezellig functioneren. Terwijl ik normaal niet zo’n persoon ben DIE KOFFIE MOET HEBBEN in de ochtend. Vijay was ook aangekomen met de kids. Natuurlijk niet zonder dat één van de kids was gevallen. Toen was echt iedereen er. We hadden het heel gezellig. Reshma heeft in de tussendoor haar koffers laten sealen en afgeleverd. Het begon steeds dichterbij te komen. Ze zeggen als je lol hebt, vliegt de tijd. Dat heb ik vandaag extra hard geleerd.

Voor ik het wist was Reshma bezig met een ronde selfies maken met iedereen. Toen kwam het hard binnen. Mijn kleine zusje gaat voor een lange tijd weg. Ze gaat een geweldige tijd tegemoet, maar bij de niet zo geweldige momenten kan ik er niet zijn. Ik weet het met Skype, WhatsApp, Facebook Instagram en zelfs (ja ze heeft een account aangemaakt) met Snapchat houd je contact. Maar het is zo anders dan haar in het echte leven te vragen om fashiontips. Of gewoon als ze mij nodig heeft. Ik weet dat Reshma erg zelfstandig is en altijd alles zelf heeft kunnen doen. Maar hier in Nederland of in Europa kan ik echt haar grote zus zijn en er zijn of ze me nou nodig heeft of niet. Op zo’n grote afstand is het gewoon zo anders. Ik kan er niet zo naartoe. Als het nodig is zal ik het zeker mogelijk maken, maar ik kan haar niet zomaar bezoeken.

Toen was het tijd om naar beneden te gaan, naar de vertrekhal. Daar namen we uitgebreid afscheid van Reshma. Met een hoop tranen. De kleintjes begrepen het niet helemaal. Ze waren wel verdrietig dat tantie wegging, maar hebben het besef niet dat ze haar niet zomaar kunnen zien. Een lieve en fantastische vriendin van Reshma had gevraagd of het mogelijk was om nog een klein stukje mee te mogen lopen met Reshma. Dat mocht. Er mochten een paar mensen mee. Ik vond dat mijn moeder en een goede vriendin mee moesten.

Reshma is nu echt weg. Ze heeft nog geappt toen ze door de douane heen was. Ze was aan het kijken naar things she can’t afford. Echt iets voor haar om te zeggen. Voor het boarden zei ze nog: ”Well shit. Plannen gaan niet door. Wacht op mij. Ik ga weer mee terug.” Waarop ik antwoordde: ”Jammer we zijn al weg. Dus je gaat nu ook. Ik heb niet voor niks een feest gegeven en net afscheid genomen.” 

We zitten in de auto en mijn moeder zegt: ”Het voelt net alsof je hart breekt.” Niet omdat je gekwetst bent. Je hart voelt zo, omdat je iemand waar je heel veel van houdt voor een langere tijd moet missen.

Yeah about me. Ik ben een 90's kid. Woon samen met mijn slimme lieve handige, stoere kickboksende it vriend. Ik ben een geboren en getogen horinees. Verder ik hou van koken, ben een meisje meisje met jongens trekjes. Mijn familie is huge. Met huge bedoel ik 12 ooms en tantes, zij hebben allemaal weer kindertjes, ben trotse tante van 4 nichtjes en neefjes. Wat nog meer... Ik ben voor goed doen voor een ander. Karma is hetgeen waar ik in geloof. Dat is ook wel te linken aan mijn geloof: het Hindoeïsme. Verder hou ik van een hoop en ben zo lomp als het maar kan. Wil je meer lezen? Hou dan de blog in de gaten!!!!

Geef een reactie